Pracownicy chełmskiej delegatury Wojewódzkiego Urzędu Ochrony Zabytków w Lublinie często publikują ciekawostki z naszego regionu, a ostatnio przypomnieli historię Dubienki. Niejednego zaskoczy, że ostatni burmistrz Dubienki i rada miejska na początku II wojny światowej zostali pozbawieni władzy w mieście przez Niemców, a przed budynkiem magistratu spalono wtedy wszelkie akta, księgi ludności, plany i kronikę miasta.
– Dubienka to miejscowość o bogatej historii związanej z dziejami Rzeczypospolitej – informują pracownicy chełmskiej delegatury Wojewódzkiego Urzędu Ochrony Zabytków w Lublinie. – Pierwsza źródłowa informacja o istnieniu miejscowości pochodzi z 1472 r. Prawdopodobnie od początku istnienia była to wieś wołoska. 10 lutego 1588 r. w Krakowie król Zygmunt III Waza na prośbę Jana Siemieńskiego z Sienna, kasztelana lwowskiego, starosty horodelskiego i czorsztyńskiego, wydał przywilej lokacyjny na założenie nowego miasta Dębno (Dembno) na gruntach wsi królewskiej o takiej samej nazwie.
Pracownicy WUOZ przypominają, że Dubienka jako miasto funkcjonowała do początków II wojny światowej. Ostatni burmistrz Dubienki Mieczysław Kruczek i rada miejska zostali pozbawieni władzy w mieście przez Niemców. Przed budynkiem magistratu spalono wszelkie akta, księgi ludności, plany i kronikę miasta, prowadzoną prawdopodobnie od 2. połowy XVIII w. Budynek magistratu został zajęty przez Grenschutz.
Konserwatorzy zabytków przypominają, że Dubienka zachowała dość regularny plan z centralnie założonym czworobocznym rynkiem, z którego naroży wychodzą główne ulice. Zabudowa mieszkalna w centrum Dubienki pochodzi przeważnie z lat 20. oraz 30. XX w. i reprezentowana jest przeważnie przez parterowe, drewniane domy, wzniesione na planie szerokiego prostokąta. Dominantami w krajobrazie miejscowości są obiekty sakralne: zespół kościoła rzymskokatolickiego pw. Świętej Trójcy i cerkiew prawosławna pw. Świętej Trójcy. (mo, fot. FB WUOZ)
