4 czerwca Kościół obchodził święto Zesłania Ducha Świętego, odbywające się pięćdziesiąt dni po święcie Zmartwychwstania. Z tej okazji w lubelskim kościele pw. Ducha Świętego przy ul Krakowskie Przedmieście 1 w sobotę odbyła się msza wigilii święta, a między 18.00 a 21.00 uroczyste czuwanie, prowadzone przez grupę Przyjaciele Oblubieńca.
Uroczystość, zwana popularnie Zielonymi Świątkami, to w liturgii kościelnej jedno z ważniejszych świąt. Upamiętnia zesłanie Ducha Świętego na Maryję, Matkę Jezusa Chrystusa i na zgromadzonych w Wieczerniku Apostołów. Jak pisze św. Łukasz w „Dziejach Apostolskich”, Jezus Chrystus zesłał Ducha Pocieszyciela, by Ten doprowadził do końca dzieło zbawienia, pocieszył zalęknionych apostołów i dał im siłę do głoszenia Ewangelii na całym świecie (dar języków). Zesłanie Ducha Świętego uznawane jest za symboliczny początek Kościoła, który ożywiony darem z nieba rozpoczął przepowiadanie radosnej nowiny o zbawieniu w Chrystusie.
Uroczystość liturgiczna Zesłania Ducha Świętego sięga pierwszych wieków chrześcijaństwa. Łączono ją z Wielkanocą, a od IV w. wyodrębniono jako osobne święto, uroczyście obchodzone zarówno w Kościele Wschodnim, jak i Zachodnim. Synod w Elwirze urzędowo wprowadził je w 306 r. Pierwotnie obchody tego święta trwały 7 dni, obecnie tylko dwa. W drugi Dzień Zielonych Świątek obchodzone jest święto NMP Matki Kościoła. Papież Leon XIII wprowadził nowennę, czyli dziewięciodniowe przygotowania modlitewne na przyjście Ducha Świętego, aby dokonał przemiany w sercach wiernych, tak, jak przemienił apostołów w Wieczerniku i dał im pocieszenie.
Czerwona Pascha
W Polsce w niektórych regionach Wielkanoc nazywa się Białą Paschą, a Zesłanie Ducha Świętego – Czerwoną Paschą, prawdopodobnie dlatego, że dopiero po Jego zstąpieniu apostołowie stali się zdolni do świadectwa krwi. Uroczystość Zesłania Ducha Świętego kończy okres wielkanocny. Powszechna nazwa Zielone Świątki wynika z okresu, w którym jest obchodzona. Przyroda odnawia się po zimie, a zieleń jest dominującym kolorem pejzażu. Swoje korzenie Zielone Świątki mają w pradawnych czasach. Pochodzą od starosłowiańskiej uroczystości zwanej Stado, które było świętem wiosennym. Pogańskie społeczności ze szczególną czcią traktowały naturę i jej wpływ na życie ludzkie. W celu oczyszczenia ziemi ze złych duchów i zapewnienia pomyślnych plonów w nadchodzącym lecie domy przystrajano gałązkami, głównie brzozowymi i klonowymi, kwiatami i innymi roślinami, m.in. tatarakiem. Miało to chronić mieszkańców gospodarstw przed demonami i chorobami.
Ze względu na radosny charakter święta, obrzędom towarzyszyło wspólne biesiadowanie i zabawy. Symbolem Ducha Świętego jest gołębica. Zwykło się też przedstawiać go w postaci ognistych języków, gdyż tak „Dzieje apostolskie” opisują Jego zesłanie na apostołów.
Świątynia wrosła w Lublin
Lubelski kościół pw. Świętego Ducha jest jednym ze starszych w Lublinie. Został założony przy szpitalu za murami miasta w 1419 r., a erygowany w 1421 r. za panowania Władysława Jagiełły. Szpital dla ubogich powstał kilkadziesiąt lat wcześniej, za Kazimierza Wielkiego. Kościół od początku był murowany. Nie wiadomo, jaki był jego pierwotny kształt i wyposażenie, gdyż kilkakrotnie się palił. Prawdopodobnie posiadał na początku tylko prezbiterium i nawę. Pożary niszczyły wnętrze świątyni, zawsze była jednak odbudowana lub odnawiana. Kościół i szpital wspomagane przez licznych fundatorów przeżywały na przełomie XV i XVI w. wyraźny rozwój. Jednak koniec XVI w. nie napawał już optymizmem co do dalszych losów kościoła, w związku z czym Stanisław Lichański , rajca lubelski, fundator kaplicy św. Stanisława, chcąc go zabezpieczyć, sprowadził do Lublina O.O Karmelitów Bosych. Radni miejscy oddali im budynek kościoła i kilka domów szpitalnych na klasztor. Nabożeństwa dla ubogich i chorych miały odbywać się w kaplicy św. Stanisława. Karmelici wyprowadzili się w 1622 r. do nowego kościoła i klasztoru, i gdyby nie zasłynął cudami obraz NMP, nie wiadomo, jaki byłby los świątyni. Wiadomo, że w 1733 r. kościół ponownie się spalił i został odnowiony przez ks. Ludwika Burneta. W 1739 r. w kościele było już 6 ołtarzy, w tym wielki, z obrazem Ducha Świętego, zstępującego na apostołów otaczających NMP i boczny, po prawej stronie z cudownym obrazem. W tym czasie zmieniono też część posadzki na marmurową oraz podwyższono wieżę stanowiącą dzwonnicę z jednym dużym dzwonem i dwoma małymi. W 1781 r. kościół już bryłę podobną do obecnej. W drugiej poł. XVIII w. cudowny obraz Matki Bożej Dobrej Rady, za zgodą bpa krakowskiego Kajetana Sołtyka, został przeniesiony do ołtarza głównego. Ołtarzy było już wtedy osiem.
Cud lipcowy
Od dnia czasu pierwszego cudu, 13 lipca 1642 r., poświadczonego przez 11 świadków, do kościoła trafiały liczne wota dziękczynne. Przypomnijmy, że uczeń szkoły jezuickiej Jakub Lenczowski w piątą niedzielę po Zielonych Świątkach, zajrzawszy do kościoła w południe, zobaczył na obrazie płynące z oczu Maryi łzy. Krwawe łzy płynęły z oczu cztery dni. Wycierane, zostawiały krwawe ślady na chuście. W prezbiterium po jednej i drugiej stronie zawieszone są dwa wielkie olejne płótna. Jeden przedstawia cud z 1642 r., a drugi badanie świadków o tym cudzie przez sąd duchowny.
Tegoroczna, główna msza odpustowa odbyła się w niedzielę, 4 czerwca o godz. 12. Przy kościele działa m. in. Centrum Duszpasterstwa Młodzieży Archidiecezji Lubelskiej.
Elżbieta Kasprzycka
