Jak to w PiS-ie bywa – frakcje ścierały się długo, aż zadecydowało to, kto miał lepsze dojście do ucha prezesa. Rywalizację o bardzo intratny stołek prezesa Wojewódzkiego Funduszu Ochrony Środowiska wygrała grupa lubelska, a ściślej jej podzbiór świdnicki.
Całkowicie w obecnej sytuacji prawnej ubezwłasnowolniony w swych decyzjach w tym zakresie Zarząd Województwa Lubelskiego zmuszony był powołać na stanowisko prezesa WFOŚ kandydata oficjalnie wysuniętego przez PiS-owskie władze Funduszu. Został nim Paweł Gilowski, ostatnio dyrektor generalny Lubelskiego Urzędu Wojewódzkiego i syn dawnej wicepremier w rządach Kazimierza Marcinkiewicza i Jarosława Kaczyńskiego, zmarłej w ubiegłym roku prof. Zyty Gilowskiej.
Nie jest tajemnicą, że WFOŚ pozostawał w sferze zainteresowania Gilowskiego od lat, a on sam niejednokrotnie był przymierzany do różnych funkcji związanych z zarządzaniem wielomilionowymi funduszami przeznaczonymi nie tylko na inwestycje ekologiczne (jak oczyszczalnie ścieków i dofinansowanie wykorzystania bioodnawialnych źródeł energii), ale na i wsparcie inicjatyw lokalnych i organizacji społecznych. Przez lata monopol na te środki posiadali ludowcy, kontrolowane przez nich samorządy, zaprzyjaźnione firmy i podmioty takie jak Ochotnicze Straże Pożarne. Teraz PiS kładzie ręce – ręce prezesa Gilowskiego – nie tylko na kilkunastotysięcznych pensjach członków zarządu Funduszu, ale i na tych milionach dotacji i pożyczek, a co za tym idzie, także na dalszych wpływach w terenie, arcyważnymi e kontekście przyszłorocznych wyborów samorządowych. Jako bezpośredni dystrybutor tych łask i pieniędzy Gilowski zyskuje więc możliwość dalszego wzmacniania swojej osobistej pozycji. Od dawna zaś znający osobiście nowego prezesa przyznają, że wbrew opiniom nieżyczliwych nie jest on bynajmniej już tylko „synem swojej matki”, ale choćby podczas pracy w LUW dał się poznać jako sprawny, uzdolniony organizator, człowiek z inicjatywą, jednocześnie elastyczny i skłonny do dialogu, ale także nie bojący się podejmować – czy przynajmniej firmować – trudniejszych decyzji. Chociaż więc prezesura WFOŚ uchodzi w regionalnej hierarchii politycznej raczej za komfortową synekurę, może stać się dla Gilowskiego trampoliną dla dalszej kariery. TAK
