– 3 listopada 2003 roku OSP w Stawkach otrzymała wóz strażacki.
– 5 listopada 1633 roku do Włodawy, na wezwanie wojewody bełskiego Rafała Leszczyńskiego, przybył Andrzej Węgierski (inne formy nazwiska: Andrzej Wengierski, łac. Andreas Vengerscius, pseud. Adrianus Regenvolscius) – polski działacz reformacji, kaznodzieja protestancki, duchowny Jednoty Braci Czeskich, rektor gimnazjum w Lesznie, historyk reformacji, poeta, tłumacz, minister zboru we Włodawie (1633-1648) podlegającego dystryktowi lubelsko-chełmskiemu kościoła kalwińskiego, senior kalwińskiego okręgu lubelskiego (od 1644 r.). We Włodawie napisał trzyczęściowego „Kaznodzieję” (Kaznodzieja osobny, Kaznodzieja domowy, Kaznodzieja zborowy) oraz dzieło swego życia „Historię reformacji w krajach słowiańskich” wydaną anonimowo w 1652 roku. Utwór, który ukazał się po śmierci autora, nie wzbudził początkowo odpowiedniego zainteresowania. Dzięki emigrantom ariańskim w Holandii dzieło zostało ponownie wydane (Amsterdam 1679) i wzbogacone o materiały do dziejów antytrynitaryzmu (nurtu nie uznającego nauki o Trójcy Świętej) w Polsce. Do dziś stanowi jedno z najważniejszych źródeł do dziejów reformacji tej części Europy.
– 5 listopada 1918 roku dowództwo Wojska Polskiego w Lublinie ustanowiło
garnizon we Włodawie. W mieście miał stacjonować 1 szwadron z 1 Pułku Ułanów, pod dowództwem rotmistrza Gustawa Orlicz-Dreszera.
– 6 listopada 1934 roku powołano we Włodawie oddział Związku Syjonistów Państwowców.
– 6 listopada 1936 roku we Włodawie powstało koło powiatowe Związku Peowiaków.
– 7 listopada 1863 roku odbyła się zwycięska potyczka powstańczego patrolu oddziału Karola Krysińskiego w Wytycznie z oddziałem kozaków.
– 8 listopada 2012 roku we Włodawie dokonano oficjalnego otwarcia jedynej w powiecie Placówki Opiekuńczo-Wychowawczej. Rodzinny Dom Dziecka nazywany jest popularnie „Kamykiem”. Placówka Opiekuńczo-Wychowawcza we Włodawie rozpoczęła swoją działalność 21 sierpnia 2012 roku.
– Od listopada 1940 roku we Włodawie, w rejonie ulic: Wyrykowskiej, Furmańskiej, Kotlarskiej i Okunińskiej działał nazistowski obóz pracy przymusowej. W obozie więziono robotników pochodzenia żydowskiego, którzy byli zmuszani m.in. do prac melioracyjnych. Podczas robót dochodziło do doraźnych egzekucji. Likwidacja obozu nastąpiła pod koniec kwietnia 1943 roku. Większość więźniów została wywieziona do obozu zagłady w Sobiborze. (ad)
