Księga i lilia oraz serce to główne atrybuty św. Antoniego z Padwy. Szczególną opiekę roztacza nad wieloma miastami, a także m.in. nad małżeństwami, dziećmi, ubogimi, podróżnymi, ludźmi zaginionymi oraz zakonem franciszkanów. Swoje owocne, ale krótkie, bo niespełna czterdziestoletnie życie, zakończył 13 czerwca 1231 r. i w ten dzień jest od kilkuset lat szczególnie wspominany, także w Lublinie, którego jest patronem.
O świętym patronie przypomina lublinianom i turystom jego wizerunek zawieszony ponownie w 2015 r. po kilkuletniej renowacji obrazu na Bramie Krakowskiej. Natomiast wierni Kościoła katolickiego mogą codziennie pielgrzymować do lubelskiego sanktuarium św. Antoniego Padewskiego, znajdującego się w kościele pw. Nawrócenia św. Pawła przy ul. Bernardyńskiej 5. Tam właśnie, w prezbiterium, w drewnianym ołtarzu głównym z 1739 r. umieszczony centralnie jest cudowny – słynący z łask – obraz św. Antoniego. Obraz ma czterysta lat (pochodzi z ok. 1610 r.) i został wykonany przez nieznanego lwowskiego malarza na zamówienie Zofii z Uhrowieckich Siemieńskiej.
Właśnie w tym kościele, co roku, 13 czerwca o godz. 18.30 jest odprawiana uroczysta msza św. w intencji Lublina i jego mieszkańców, w której biorą udział przedstawiciele władz miejskich. W tym roku uczestniczył w niej m.in. prezydent miasta Krzysztof Żuk. Byli też przedstawiciele Solidarności. Liturgia eucharystyczna połączona została z udzieleniem sakramentu bierzmowania sporej grupce młodych lublinian. Homilię, obfitującą w wiele duchowych przemyśleń wygłosił bp lubelski Mieczysław Cisło. Słowo szczególnie kierował do młodych, przypominając im sylwetkę poprzedniego lubelskiego arcybiskupa, Józefa Życińskiego, który właśnie z troski o młode pokolenie, mimo uzasadnionej obawy o krytykę jego działań, decydował się m.in. na odwiedzenie zbuntowanej młodzieży na przystanku Woodstock. Bp. Cisło podkreślał postawę odwagi śp. biskupa.
W kazaniu biskup odwoływał się także do patrona dnia. Św. Antoni pochodził z zamożnej i szanowanej portugalskiej rodziny. Niespełna dwudziestoletni, wstąpił do zakonu Kanoników Regularnych św. Augustyna. Już po święceniach kapłańskich, w 1219 r., spotkał kilku franciszkanów zdążających do Maroka, by nauczać muzułmanów. Ich prosty i ubogi, a zarazem pogodny styl życia zachwycił św. Antoniego – wtedy jeszcze noszącego imię Ferdynand – i sprawił, że wstąpił do franciszkanów. Tam studiował myśli św. Franciszka i Pismo św. Udzielał się jako duszpasterz i kaznodzieja – mając wielki dar wymowy, zasłynął kazaniami gromadzącymi tłumy słuchaczy. Na obrazach przedstawiany jest niejednokrotnie z małym Jezusem, bowiem właśnie Dzieciątko Jezus miało kiedyś nawiedzić Antoniego i ucałować go, zapewniając o miłości Boga.
Szczegółowo sylwetkę św. Antoniego tego samego dnia lublinianom przybliżali także naukowcy. W Trybunale Koronnym przed południem, 13 czerwca zorganizowano sesję naukową zatytułowaną „Święty Antoni. Patron Lublina”. Jej organizatorami były: UMCS, Muzeum Lubelskie i Polskie Towarzystwo Ludoznawcze Oddział w Lublinie. Całodzienne wydarzenie przygotowano w ramach obchodów Jubileuszu 700-lecia lokacji miasta. Monika Skarżyńska
