28 października Kościół obchodził wspomnienie św. Judy Tadeusza, patrona spraw trudnych i beznadziejnych. Czczą go katolicy, ewangelicy, Cerkiew prawosławna, Kościół Ormiański i Koptyjski Kościół Ortodoksyjny. Św. Juda, brat Jakuba Młodszego i krewny Jezusa, nosił przydomek Tadeusz, co znaczy „odważny”.
Święty oręduje w niebie w trudnych sytuacjach, wtedy, gdy umysł otoczony jest ciemnością, gdy człowieka przepełnia gorycz i zniechęcenie, a do duszy zagląda rozpacz. W teologii nie ma spraw beznadziejnych i wszystko jest możliwe. Kościół czci św. Judę, ale przestrzega przed magią. Nowenna do tego świętego jest jak najbardziej wskazana w trudnej czy też beznadziejnej po ludzku sytuacji, ale to wola Boża jest najważniejsza. W wielu kościołach odbywają się raz w tygodniu specjalne nabożeństwa ku czci św. Judy Tadeusza z odczytaniem próśb i podziękowań.
Męczennik
O życiu tego apostoła wiemy niewiele. Pochodził z Kany Galilejskiej. Według apokryfów jego rodzicami byli: cioteczna siostra Matki Chrystusa, Maria Kleofasowa i Alfeusz. Miał trzech braci: Jakuba, Józefa i Szymona, stąd bywa nazywany też Judą Jakubowym. Zginął śmiercią męczeńską w 80 r. wraz ze św. Szymonem, prawdopodobnie w Persji, Syrii lub Libanie, zatłuczony pałkami, dlatego w ikonografii przedstawiany jest z pałką lub włócznią w ręce. Często w ręce trzyma palmę – atrybut męczenników. Ubrany jest najczęściej w brązowo – czarny lub czerwony płaszcz z obrazem przedstawiającym Jezusa. Legenda głosi, że tym obrazem św. Juda uzdrowił chorego na trąd Abgara, króla Edessy (obecna Urfa w Turcji). Ponoć Abgarowi św. Juda Tadeusz przekazał Całun Turyński. Według św. Atanazego i św. Augustyna Juda był autorem skierowanego do gmin chrześcijańskich, przede wszystkim w Palestynie, „Listu Judy”, wchodzącego w skład Nowego Testamentu. Świadczy to o tym, iż był człowiekiem wykształconym. Jego ciało spoczywa w bazylice św. Piotra w Rzymie pod ołtarzem św. Józefa. Do najstarszych czcicieli św. Judy należeli św. Brygida i św. Bernard z Clairvaux.
Patron Stowarzyszenia Misericordia
Kult rozwinął się najbardziej w Polsce i Austrii w XVIII w. W Niemczech i Francji święty znany jest jako patron od spraw przegranych. Jest patronem m. in. Frankfurtu nad Menem, Tuluzy, diecezji siedleckiej i ok. 50 parafii w Polsce. Jego kult rozwija się także za oceanem – w stolicy Meksyku, Mexico City, do tego stopnia, że 28 października figurki z podobizną świętego są wystawiane nawet w metrze. Jest patronem szpitali i personelu medycznego.
Świątynia pw. Św. Judy Tadeusza w Lublinie to kościół rektoralny przy Szpitalu Neuropsychiatrycznym przy ul. Abramowickiej 2. Został konsekrowany i poświęcony przez ks. abpa Józefa Życińskiego w 1998 roku. Jego historia wiąże się nierozerwalnie z działalnością Charytatywnego Stowarzyszenia Niesienia Pomocy Chorym Misericordia. W tym roku uroczystości patronalne zaczęły się w sobotę, 28 października, o godz. 17.15 nabożeństwem różańcowym i nowenną do św. Judy Tadeusza. Mszy św. koncelebrowanej o godz. 18.00 przewodniczył ks. bp Artur Miziński – sekretarz generalny Konferencji Episkopatu Polski. Jak co roku domownicy Środowiskowego Domu Samopomocy i uczestnicy Warsztatów Terapii Zajęciowej zorganizowali tego dnia kiermasz swoich prac.
W wielu lubelskich kościołach znajdują się ołtarze i obrazy z wizerunkiem św. Judy oraz skrzynki, gdzie można wrzucać prośby, czy podziękowania i zapalać symboliczne świece, jak choćby w kościele powizytkowskim przy ul. Narutowicza. Żeńskim odpowiednikiem św. Judy jest św. Rita z Cascii – również wspomożycielka w sytuacjach bez wyjścia, żyjąca w latach 1360-1434 we Włoszech. Jej pamięć Kościół czci 22 maja.
Elżbieta Kasprzycka
