„Życie jest jak podróż. Spakuj tylko to, co najbardziej potrzebne, bo musisz zostawić miejsce na to, co zbierzesz po drodze” – takie było motto życiowe malarki. Jej dzieła już wkrótce będzie można zobaczyć na Zamku Lubelskim.
„Tamara Łempicka – kobieta w podróży” to tytuł wystawy, którą obejrzymy na Zamku Lubelskim od 18 marca do 14 sierpnia 2022. Jest organizowana przez Muzeum Narodowe w Lublinie we współpracy z Tamara de Lempicka Estate i Villą la Fleur (prywatne muzeum w Konstancinie, którego zbiory obejmują prace naszych artystów działających w początkach XX wieku we Francji).
Tamara Łempicka (Tamara de Lempicka) żyjąca w latach 1898-1980, nazywana baronową z pędzlem – wykreowała wizerunek nowoczesnej i niezależnej kobiety sukcesu. Dzięki tej postawie została ikoną czasów swej młodości, a jej nazwisko stało się rozpoznawalne zarówno na Starym Kontynencie, jak i w krajach obu Ameryk.
Już jako młoda dziewczyna wykazywała niezwykły talent plastyczny szybko osiągając biegłość w malarstwie, akwareli i rysunku. Wkrótce dała się poznać światu jako jedna z najważniejszych przedstawicielek malarstwa epoki art déco. Podróże do europejskich stolic przyczyniły się do poznania przez nią kultur innych krajów i uwrażliwiły Tamarę na sztukę wielkich mistrzów. To właśnie wizyty w zagranicznych muzeach miały wpływ na późniejszą twórczość artystki.
W Paryżu lat 20. XX wieku zasłynęła jako świadoma malarka posługująca się własnym językiem artystycznym, który charakteryzuje mocna kreska, wyraziste światłocienie, surowe formy i ostre kolory. Te właściwości cechują tworzone przez nią portrety, kobiece akty oraz martwe natury. Jak sama podkreślała, w malarstwie najważniejsze było dla niej pojęcie piękna – to zawarte w dziełach hellenistycznych, a zatem: ład, harmonia, proporcja i rytm. Łempicka przez całe życie pozostała wierna klasycznym ideałom, mimo zmian stylów oraz eksperymentowania z materiałem, techniką, formą oraz tematem.
Kariera Tamary Łempickiej
…była nierozerwalnie związana z podróżowaniem, wypełniona mieszanką romansów, nieposkromionym pragnieniem szczęścia. Przeplatało się to z nieustannym strachem przed porzuceniem, samotnością oraz wojennym niepokojem, wreszcie tułaczką po świecie. Taki też klimat charakteryzuje eksponowane obrazy.
Wystawa (jej kuratorem z ramienia Muzeum Narodowego w Lublinie jest Łukasz Wiącek) obejmuje głównie obrazy eksponowane w muzeach francuskich: m.in. Paryżu, Nantes, Saint-Etienne, Saint-Denis. Zobaczymy też prace pochodzące z instytucji polskich jak Muzeum Narodowe w Warszawie, Muzeum Emigracji w Gdyni, Muzeum Okręgowe w Rzeszowie, Muzeum Miasta Gdyni, Muzeum Narodowe w Krakowie oraz z kolekcji prywatnych: kolekcja obrazów Henryka Bury, kolekcja Valeriego Jerlitsyna, automuzeum Rodziny Pedów, kolekcja Marka Roeflera (Villa la Fleur), kolekcja Mariusza Żyły.
Na wystawie można zobaczyć 60 prac Tamary Łempickiej, w tym obrazy, rysunki i grafiki, uzupełnione o memorabilia. Dzieła artystki są prezentowane w otoczeniu przedmiotów codziennego użytku: meble, wyroby rzemiosła artystycznego, stroje oraz urządzenia – mają przybliżyć niezwykłe życie Łempickiej, jako jednej z największych artystek XX wieku.
Główną atrakcją zapewne okaże się obraz „Młoda dziewczyna w zielonej sukience” (z lat 1927-1930, sklejka, olej) z Centre Pompidou w Paryżu. Ten jeden z najbardziej znanych obrazów Łempickiej przedstawia dziewczynę o idealnych proporcjach ciała i wijących się niczym metalowe wstęgi złotych włosach – doskonale ujmuje postać nowoczesnej kobiety z lat 20. XX wieku. Postać została tu poddana daleko idącej stylizacji, a opinająca ją zielona suknia niczym draperia podkreśla każdą krzywiznę ciała modelki.
Inne znane obrazy tej wystawy to „Pierwsza komunia” (1929, płótno olej), „Matka przełożona” (1935, tektura, płótno, olej) i „Saint-Moritz” (1929, deska, olej). Marek Rybołowicz
