Koronawirus rujnuje zdrowie nielicznym, ale wielu niszczy życie zawodowe i możliwości nie tylko godnego zarabiania, ale nawet utrzymania socjalnego minimum. Niektórzy obawiają się, że przez obostrzenia związane z pandemią wkrótce nie będą mieli co włożyć do garnka. O podbramkowej sytuacji swojej rodziny opowiada nasza Czytelniczka.
– Mój mąż był pracownikiem gospodarczym w gminie – mówi mieszkanka powiatu chełmskiego. – To było zatrudnienie w ramach prac interwencyjnych poprzez pośredniak. Miał przepracowane już dziewięć miesięcy, gdy w gminie konieczna była kwarantanna. Potem, już w czerwcu, umowy nie przedłużono. Mąż skorzystał z dodatku solidarnościowego, ale ten potrwa tylko do końca sierpnia.
Mieliśmy nadzieję, że te trzy miesiące dodatku solidarnościowego umożliwią mu przejście na zasiłek dla bezrobotnych. Ale okazuje się, że tak nie będzie, bo ten dodatek nie wliczy się do stażu pracy uprawniającego do zasiłku dla bezrobotnych. Boję się, że w tej sytuacji od września zostaniemy bez środków do życia. Gdyby nie epidemia, mąż mógłby spokojnie przepracować te trzy miesiące, a potem otrzymać świadczenie, by spokojnie szukać kolejnej pracy. Dlaczego mamy być przez to poszkodowani?
Według przepisów, warunkiem przyznania zasiłku dla bezrobotnych jest udowodnienie, że przez minimum 365 dni w okresie 18 miesięcy poprzedzających rejestrację było się zatrudnionym na podstawie umowy o pracę z wynagrodzeniem nie niższym niż stawka minimalna.
– Oznacza to, że w okresie osiemnastu miesięcy od dnia rejestracji trzeba mieć przepracowanych minimum dwanaście miesięcy w pełnym wymiarze czasu – mówi Barbara Gil, dyrektor Powiatowego Urzędu Pracy w Chełmie. – Chodzi o czas faktycznie przepracowany, a czas spędzony na dodatku solidarnościowym, niestety, nie będzie się do tego zaliczał i nie będzie uprawniał do otrzymania zasiłku dla bezrobotnych.
W tej sytuacji mężowi naszej Czytelniczki pozostaje znaleźć w najbliższym czasie zatrudnienie na kolejne trzy miesiące, bo to umożliwi otrzymanie świadczenia. (mo)
